ღ♥ღ دختر تنهای شب ღ♥ღ

یا علی بن موس الرضا

0-z — Fri, 30 Oct 2009 06:42:18 GMT

می دونی می خوام کجا برم
می دونی می خوام چیکار کنم
می خوام برای کفترا
یه خورده گندم ببرم
اونجا که گنبدش طلاست
با کفتراش پر بزنم
دوسش دارم اماممه
در خونشو در بزنم
بعضی شبا تو خونمون
بابام به مادرم می گه
می خوام برم امام رضا
به خدا دلم تنگ دیگه
بابام می گه امام رضا
مریضا رو شفا می ده
دوای درد مردمو
از طرف خدا می ده
می خوام برم به مشهد و
یه هفته اونجا بمونم
تو حرم امام رضا
نماز حاجت بخونم
بهش بگم امام رضا
مریضا رو شفا بده
دوای درد مردمو
از طرف خدا بده
آقاجون
می خوام بیام به مشهدت
به طواف کفترای گنبدت
براشون یه کیسه گندم بیارم
خبر از دردای مردم بیارم
بهشون بگم برام دعا کنن
اونقدر
تا که تورو رضا کنن

0-z — Fri, 16 Oct 2009 07:48:02 GMT

تا حال حرف زدن زبان را می شنیدم، حرف زدن قلم را می خواندم، حرف

زدن اندیشیدن را، حرف زدن خیال را و حرف زدن تپش های دل را، حرف

زدن بی تابی های دردناک روح را، حرف زدن نبض را در آن هنگام که

صدایش از خشم در شقیقه ها می کوبد و نیز حرف زدن سکوت را می

فهمیدم ... ببین که چند زبان می دانم!

من می دانم که چه حرف هایی را با چه زبانی باید زد، من می دانم که

هریک از این زبانها برای گفتن چه حرف هایی است.

حرف هایی است که باید زد، با زبان گوشتی نصب شده در دهان، و حرف

هایی که باید زد اما نه به کسی، حرف های بی مخاطب، و حرف هایی

که باید به کسی زد اما نباید بشنود. اشتباه نکنید، این غیر از حرف هایی

است که از کسی می زنیم و نمی خواهیم که بشنود، نه، این که چیزی

نیست. از اینگونه بسیار است و بسیار کم بها و همه از آن گونه دارند؛

سخن از حرف هایی است به کسی، به مخاطبی، حرف هایی که جز با

او نمی توان گفت، جز با او نباید گفت، اما او نباید بداند، نباید بشنود،

حرف های عالی و زیبا و خوب این ها است، حرف هایی که مخاطب نیز نا

محرم است!

این چگونه حرف هایی است؟

این چگونه مخاطبی است؟

« دکتر علی شریعتی »

سپیده انتظار

0-z — Fri, 02 Oct 2009 08:44:52 GMT

حبیبا! به شکوه بارگاه ملکوتی‏ات، به مقام رفیعت و به وجود عدل گسترت، بیا! این روزگار، حتی بهارش بوی نرگس نمی‏دهد. در این غریب آوار دل، چشمانمان خیس انتظار است؛ منتظر مردی از قبیله خورشید که فانوس عشق در دست دارد،
آدینه‏ها می‏آید و دل بهانه می‏گیرد،
در نگاه سرد لحظه‏ها،
بر کوچه تنهایی می‏نشینیم؛ دوباره احساسمان تکرار می‏شود، عاطفه‏هامان گل می‏کند و هزار واژه قشنگ، سطرهای دفتر انتظارمان را پر می‏کند.
سوگ‏نامه فراق را با اشک دیده می‏نویسم، آقا! دیدگان ما محکوم به کدام گناه شد که لیاقت دیدار گل نرگس را ندارد؟
باید تاوان کدام غفلت را بدهیم که این چنین، اسیر غربت شده‏ایم؟
چرا خورشید نمی‏تابد؟
چرا گل‏های نرگس نمی‏خندند؟
چرا سپیده ظهورت به شب یلدای انتظارمان پایان نمی‏دهد؟
مولا! هزاران دل شکست، هزاران قلب از تپش ایستاد و هزاران نگاه خیره، به پنجره انتظار بسته شد؛ اما تو نیامدی!
ای شبیه سپیده، ای خود سپیده! ای خلاصه باران، و ای نجوای آبشار! تو را می‏خوانیم؛ به صداقت آبی آسمان.

0-z — Mon, 21 Sep 2009 18:55:24 GMT

مرغ سحر! مرغ سحر! امشب چرا دیوانه ای؟

امشب چرا مرغ سحر!، با آسمان بیگانه ای؟

امشب چرا پر بسته ای؟ از آسمانها خسته ای؟

امشب چرا مرغ سحر! هم صحبت ویرانه ای؟

گفتی: سوال از من نکن، درد دلم را وا نکن

گاهی هوا ابری شود، دنیا شود غمخانه ای

گـفـتم: بیـا پـروازکن، بند قـفس را بـاز کن

گفتی: همینجا بهتر است، آب است و نان و دانه ای

گفتم: که پاییز آمده، هنگامه ی کوچیدن است

گفتی: چرا باید نشست، بر بام هر کاشانه ای

گفتم: فدای چشم تو، حیف است دلتنگی کنی

گفتی که می ماند به جا از چشم من افسانه ای

گفتم: قسم بر آسمان، اینگونه دلتنگی نکن

مرغ سحر! مرغ سحر! امشب چرا دیوانه ای؟

مولا جان!

0-z — Sat, 01 Aug 2009 08:39:29 GMT

دیگر بس است، این درد طاقت سوز هجران.

جانا! تا به کی در پشت پنجره انتظار، رؤیای آمدنت را به نظاره بنشینیم؟

ای در کنج زندان غیبت همچنان محبوس!

و ای گناه ما، میله های زندان تو!

هزار و اندیست که چشم به راهان قدومت، بر لب فغان دارند و بر جگر خراش.

هزار و اندیست که دلهای منتظران، در تمنای وصالت، در جان آه می پرورند ودر سینه داغ.

عمری است که در کوچه سار انتظار سرگردان وحیرانیم.

تو را چه می شود، اگرشب سرد و فسرده فراقمان را به صبح دل انگیز وصالت آذین بندی؟

چگونه است، که این همه طلب و تمنا گره از کارفرو بسته ما نمی گشاید؟ بگو چه چاره کنیم؟

آیا نه وقت آن رسیده که نقاب از چهره برگیری و بازار حسن فروشان جهان را به یکباره رونق ببری؟!

آری!

... اینک همسفر با قافله منتظران، دست انابت به امید اجابت به درگاه حق "جل و علا" برمی داریم و خدای را به تضرع و زاری می خوانیم که:

بار الها!

نسیم ظهور دولت حجتت را به لطف و کرمت بر ما بوزان!

پیاده رفتن خطاست !!!

0-z — Sun, 26 Jul 2009 09:12:18 GMT

گفتم « بسم الله ..... » امام از یاد بردم که پیش آن باید گفت « اعوذ بالله ..... » .

راهی شدم ..... راهی زیبا ، شاید هم زشت ، راهی خسته کننده و شاید نشاط آور !

می خواستم پیدا کنم !

گمشده ای را یا زیبایی را ، شاید هم زشتی را ، در هبوط میان زشتی و زیبایی ماندم ولی نه بدون نتیجه و ثمر ، لااقل گمشدم ، شما بگویید گمشدن گناهه ! ؟ خوب ، یادم رفت از کسی راه را بپرسم یا به تابلویی خیره شوم ، چشمم تنها به دور دست ها می تابید . رفتم اما نرسیدم ، گرفتم اما رسم امانت را از یاد بردم ، بردم اما نرساندم !

چه کنم به من فقط « بودن » را آموختند نه « شدن » را ، به من فقط « رفتن » را آموختند نه « ستیز » را و فقط گفتند « پرهیز » !

نشان اهل دل عاشقی است با خود دار *** که در مشایخ شهر این نشان نمی بینم

در این خمار کسم جرعه ای نمی بخشد *** ببین که اهل دلی در میان نمی بینم

اما ، شروع ............................................................. پایان .

نه خود را نه خدا را ، هیچ نیافتم نه یار یافتم نه آموختن راه و رسم با یار بودن را .....

اما آخر یافتم آغوش بی دریغش را ...... لحدی سرد و تاریک !!!

آه ای خدا تو روشنش کن من تاریکم ، ندارم در آستین زمانه ام ، کرم شب تابی !

در جست وجوی خدا

0-z — Thu, 04 Jun 2009 09:01:18 GMT

يک نفر دنبال خدا ميگشت ، شنيده بود که خدا آن بالاست و عمري ديده بود که دستها رو به آسمان قد ميکشد .پس هر شب از پله هاي آسمان بالا ميرفت ، ابر ها را کنار ميزد .پادر شب آسمان را ميتکاند ، ماه را بو ميکرد و ستاره ها را زيرو رو .
او ميگفت : ((خدا حتما يک جايي همين جاهاست . ))
و دنبال تخت بزرگي ميگشت به نام عرش ؛ که کسي بر آن تکيه زده باشد . او همه آسمان را گشت اما نه تختي بود و نه کسي .
نه رد پايي روي ماه بود نه نشانه اي لاي ستاره ها . از آسمان دست کشيد ، از جست و جوي آن آبي بزرگ هم .
آن وقت نگاهش به زمين زير پايش افتاد . زمين پهناور بود و عميق . پس جا داشت که خدا را در خود پنهان کند .
زمين را کند، ذره ذره و لايه لايه و هر روز فرو تر رفت و فرو تر .
خاک سرد بود و تاريک و نهايت آن جز يک سياهي بزرگ چيز ديگري نبود .
نه پايين و نه بالا ، نه زمين و نه آسمان .خدا را پيدا نکرد . اما هنوز کوه ها مانده بود . دريا ها و دشت ها هم . پس گشت و گشت و گشت . پشت کوه ها و قعر دريارا ، وجب به وجب دشت را . زير تک تک همه ريگ ها را . لاي همه قلوه سنگ ها و قطره قطره آب ها را . اما خبري نبود ، از خدا خبري نبود.
نا اميد شد از هر چه گشتن بود و هر چه جست و جو .

آن وقت نسيمي وزيدن گرفت . شايد نسيم فرشته بود که ميگفت خسته نباش که خستگي مرگ است . هنوز مانده است ، وسيع ترين و زيبا ترين و عجيب ترين سرزمين هنوز مانده است . سرزمين گمشده اي که نشاني اش روي هيچ نقشه اي نيست .

نسيم دور او گشت و گفت : (( اينجا مانده است ، اينجا که نامش تويي . ))

وتازه او خودش را ديد، سرزمين گمشده را ديد . نسيم دريچه کوچکي را گشود ، راه ورود تنها همين بود . و او پا بر دلش گذاشت وارد شد . خدا آنجا بود . بر عرش تکيه زده بود . و او تازه دانست عرشي که در پي اش بود. همين جاست .
سالها بعد وقتي که او به چشم هاي خود بر گشت ، خدا همه جا بود؛ هم در آسمان و هم در زمين . هم زير ريگ هاي دشت و هم پشت قلوه سنگ هاي کوه ، هم لاي ستاره ها و هم روي ماه

خوشه های گندم

0-z — Tue, 05 May 2009 18:56:18 GMT

پيامبري بود که کتاب نداشت... معجزه اي هم! اسباب رسالت او تنها خوشه گندم بود که خدا به او داده بود ! خدا گفته بود : دشمنان اند که معجزه مي خواهند، معجزه اي که مبهوتشان کند. دوستان اما تنها با اشاره اي ايمان مي آورند و اين خوشه گندم براي اشاره کافي بود!

پيامبر کوي به کوي و شهر به شهر رفت و گفت : اي مردم ! به اين خوشه گندم نگاه کنيد . قصه اين گندم قصه شماست که چيده مي شود و به آسياب مي رود تا ساييده شود و پس از آن خميري خواهد شد در دستان نانوا و مي رود تا داغي تنور را تجربه کند ، مي رود تا نان شود ، مائده مقدس سفره ها !

آي مردم ! شما نيز همان خوشه هاي گندميد که در مزرعه خدا باليده ايد . نترسيد از اين که چيده مي شويد ، خود را به آسيابان روزگار بسپاريد تا در آسياب دنيا شما را بسايد تا درشتي هايتان به نرمي بدل شود و سختي هايتان به آساني !

خداوند نانواي آدم هاست ! ... خميرتان را به او بدهيد تا در دستهايش ورزيده شويد ، خداوند بر روحتان چاشني درد و نمک رنج خواهد زد و شما را در دستان خود خواهد فشرد ... طاقت بياوريد ، طاقت بياوريد تا پرورده شويد ... و کيست که نداند خداوند او را در تنور خود خواهد نشاند ؟ اين سنت زندگي ست ! اما زيباتر آن است که با پاي خود به تنورش درآييد و بسوزيد ، نه از سر بيچارگي و اضطرار ، که از سر شوق و اختيار !

پيامبر گفت : صبوري کنيد تا نان شويد ؛ ناني که زيبنده سفره هاي ملکوت باشد .

صبوري کنيد تا نان شويد ؛ ناني که به مذاق خدا خوش آيد .

هزاران سال است که نان در سفره آدمي ست تا به يادش آورد قصه خوشه هاي گندم و آسياب و تنور را ...

قصه نان پختن ، نان قسمت کردن ، نان شدن را

رهایی

0-z — Mon, 23 Mar 2009 11:52:59 GMT

پروردگارم ،مهربان من

از دوزخ این بهشت، رهایی ام بخش!

در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است

و هر زمزمه ای بانگ عزایی

و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی ...

در هراس دم می زنم

در بی قراری زندگی می کنم

و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است

من در این بهشت ،

همچون تو در انبوه آفریده های رنگارنگت تنهایم.

"تو قلب بیگانه را می شناسی ، که خود در سرزمین وجود بیگانه بودی"

"کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم"

دردم ، درد "بی کسی" بود

« دکتر علی شریعتی»

گنجشک و خدا

0-z — Sat, 28 Feb 2009 17:00:33 GMT

روزها گذشت و گنجشک با خدا هيچ نگفت
فرشتگان سراغش را از خدا ميگرفتندو خدا هر بار به فرشتگان اينگونه ميگفت:
مي آيد،من تنها گوشي هستم که غصه هايش را ميشنودو يگانه قلبي ام که دردهايش را در خود نگه ميدارد.
و سر انجام روزي گنجشک روي شاخه اي از درخت دنيا نشست.فرشتگان چشم به لبهايش دوختند،گنجشک هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود:"با من بگو از آنچه سنگيني سينه توست"
گنجشک گفت:"لانه کوچکي داشتم،آرامگاه خستگيهايم بود و سر پناه بي کسي ام.تو همان را هم از من گرفتي.
اين طوفان بي موقع چه بود؟ چه مي خواستي از لانه محقرم؟ کجاي دنيا را گرفته بود؟
و سنگيني بغضي راه را بر کلامش بست.
سکوتي در عرش طنين انداز شد. فرشتگان همه سر به زير انداختند.
خدا گفت:"ماري در راه لانه ات بود.خواب بودي.باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند.آنگاه تو از کمين مار پر گشودي.
گنجشک خيره در خدايي خدا مانده بود.
خدا گفت:"و چه بسيار بلا ها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمني ام برخاستي.
اشک در ديدگان گنجشک نشسته بود.ناگاه چيزي در درونش فرو ريخت.هاي هاي گريه اش ملکوت خدا را پر کرد.